A note about Fakelaki

Fakelaki (φακελάκι) is the little envelope. But, in Greece is also used to indicate bribery of doctors.

Enter Amalia Kalyvinou. A young philologist that died in 2007 due to the shortcomings of the Health System, and the inability of some doctors to do their job properly.

Amalia started to ache from 8 years old due to a cancer Neuroma (a cancer tumor created right around a nerve). She was going from doctor to doctor but her cancer – that started as a fully operatable tumor- remained undiagnosed and doctors were refusing to search for her case further.

When she got diagnosed, it was already too late. The Neuroma became a progressive type of Cancer called Neoplasm. She had to deal with this spreading disease, mutilation of her leg and a national health system that makes a blind eye on bribery and has absurd bureaucratic and time consuming demands.

While she was sick and having the heaviest therapies, some doctors stood against her instead of trying to save her, she had to put off with the greed of the private health care and wait long hours for just one stamp from the national insurance.

In her last years of her life, she shared her experiences with the world through her blog, conviniently named fakelaki.blogspot.com, naming all the doctors that she bribed, all the doctors that failed to do the obvious but also the doctors that fullfiled their duty and made her pain a little more bearable.

So, in the end, her story didn’t had a happy end. But, it managed to move the general opinion towards the national health system and it’s disseffect.

My feelings? I don’t know. I just agree on a phrase of her : this kind of doctors (that take bribery) and the uneffective ones should be the exception. Not the rule.

In the 1st of June it’s now the day of protesting for a better national health system. But is it enough?

Allow me to answer: It isn’t. A “day about something” was and will never be enough as long as morals and minds won’t change in a permanent and consistent way. This is too far away from what Amalia wanted.

Either way, my friends, It’s a story I wanted to share with you and, at the same time, memorizing the voice of a victim.

And sorry for the depressing story…

Random thoughts. Happy mom's day

Here I am again. 24 hours AFTER my previous post. You're probably thinking "gee, Marios, since when you like blogging so much that you made your blog daily?"

The answer is "shut up" and no, this is just how my thoughts piled in my head and need to get expressed. So again from my bedbook, I'll write once again my thoughts.

Today it's mother's day. Happy mother's day, mother.

Mother's role isn't just to give birth after having you in her tummy for 9 months. Mother is an icon of protection. Completion of the female genre, designed by nature itself.

Come to think of it, the most mother-kid relationship we worship today is made completely by human culture. Mother is the one who put us in a walled garden as small kids to protect us while she's teaching us the ways to behave in our future social life. The norm of a Mother, is being teached from mothers to kids since the begining of the society.

So kids who don't have a mother "are poor orfans" that learn the norm of a mother by her absence while the whole world spins with children-mother relation intact. So how these "orphans" live a normal life after a childhood is passed with no interaction with their mother (or any kind of mother. The orphanage works nothing like one-kid-one-maitress so they can't have a mother-child bond of some sorts).

Anyway I don't want to cheapen the icon of Mother, but really. Some things are becoming way too important for no reason. I mean, it's good to love and think of your mother. I love and think of mine too - she's also the dominant parent of my family. But at some point, iconizing her in certain functional norms, iconizing her in cliche and selecting a specific date to say "I love you mommy" gets things on the awkward side.

Some people urged me to comment on the crisis in Greece. I'll tell you right away.

First of all, let me tell you why I chose this specific date to tell you about this stuff.

Many nationalists think of their country as a mother. Mother Russia, Mother England, Mother Egypt etc. So, consider it as a sarcastic choice. Not that I have something against nationalism (deep down we are ALL nationalists, even if we try to deny it) but, really. A mother?

So. My comment is that, even if we know what's happening, nobody does nothing. That's the main problem of the Greek Culture as it is today.

There is a protestation. It's a right. Fine we are doing it. WHY there are provocators in there destroying stuff? WHY the protesting croud didn't make themselves clear from any of these breakings? It really makes me think that sometimes, they just let it pass.

Even though I liked what's happened for the next protestation. Everyone got their pots and frying pans, they sat down hitting them with spoons in front of the parliament. I wanna see THIS getting provocated....

We don't like the police force being too brutal whithout reason. I mean, seriously. Breaking into houses, beating the hell out of women and then leaving as if nothing happens, it's a real infridgement of Human Rights. Why none of the victims haven't gone to the european court yet to claim it's rights. I agree that Greece doesn't need more things to pay off. But, really. Let's stop dreaming of leaving in a democratic country and start finding ways to protect us from the "monopoly of violence" that a totalitarian Regime has. Because that's what Greece has, coated with the coloured wrap of "parliamental dimocracy"

Talking about democracy I'll talk about freedom of speech. This is something that in Greece is really fucked up. How is it possible while nobody restricts no-one on that matter, the truth gets so terribly distorted that we need external sources of news to crosscheck what happens next door? It's a real mystery.

We don't like the corrupted system between journalists and political system. But also nobody switch off their televisions, leaving these people outside of their band and see who's the smartest. I am not shouting for "everybody go to the road and protest" like a pseudo-Bolshevik (more on that later) but the simpliest thing of turning the fucking television off. If you don't like the picture of a switched off television, put on a movie. Play a videogame, watch porn.

On the pseudo-bolshevik thing. It's not about shouting, people. Is it enough to go to the road marking revolutions and getting beaten by the police?

The answer is no.

A real revolution must start from deep within. In our everyday life. How about starting NOT to hate eachother? Starting to be independent and activate our minds against manipulation that comes from the tv/internet/radio/newspapers? A system will never have enough hands to punish everyone if we start seeing pieces to ourselves into others and start a mutual change in our lifes, rejecting some old stereotypes in both political and cultural dimensions.

But still it's too much to ask. as for Greece. We totally deserve what's coming. Because while "we have seen it coming" nobody did anything. until the problem hits our doors. Fucking great.

p.s. I love you mom.

Another quick break of tandem

I'm writing this post from my old Netbook again. Why?

That's something i still have to explain to myself. I got another netbook. New, shiny that does more things and better. Why I'm using this small ass bedbook with crammy keyboard instead of my newest one with it's big clicky keyboard?

The answer maybe lies in the primidity of this thing. I mean, I am not the only one who gets excited on a view of a typwriter, am I?

but this gets too far so let's leave it as it is. besides, I can't start all my blogposts talking about stupid foldable computers eh?

*bleep*

Today's day is marked by two disasters. The one was the little retro games hunting I did. I was really in the mood of spending money for my colletion of old games. I know, geeky but if you think for a second, if you like stamps, won't you collect them? Let's face it. If you have something you like to do is usually a hobby (rarely a job) and everybody like old hobbyist items. I mean, all the photography freaks I know could kill a kitty for an old Leica SLR.

So I started by buying four titles for my old trusty Sega Saturn. I bought four of them (namely Hexen, Sega Rally, Virtua fighter, Magic Carpet) right from the mid-nineties. And... that's about it.

The store where I got the titles was full of other nice collectable items. Most of them were either overpriced (26 euros for a SNES cartridge? 10 euros for an original Gameboy title? oh COME ON PEOPLE!) or too heavy to carry back to Greece. I really wanted that NES console with some games, but too heavy and I don't want to break a console that survived for 25 or more years.

My other destination was the usual suspect; La Trocante. The disaster just striked me like a Neo-Geo cabinet fell on my head. The store was closed for an indefinite amount of time due to forced renovations. Looks like some hygene service of France didn't like the place (to be honest, it looked like a bad arranged warehouse) and they forced to renovations. That means that I can't reach these retro treasures from the inside. Not tomorrow, not in the next week. never.

That leaves me with the small stores that are scattered around Rennes. Instead of being a hunt like "duck hunt", it became a hunt like "monster hunter tri". OK bad pun.

*Bleep*

Handling goodbyes isn't my 'forte'. I get very emotional but the cynicist that leaves inside me shouts like there's no tomorrow.

Looking at the cynic part of things, It shouldn't bother me so much. I mean it's totally natural to forget someone you don't see in your everyday life. Sure there will always be Facebook and contacts and other thingies. "if you want you can keep in touch" but how viable is this? If we get to know each 20 years back, what would be our post-partum communication?

Other than that, what are we going to discuss in these post-partum communications? I mean, we know nothing about eachother's life before we came for erasmus. It's unlikely if we strike a conversation that has to do with common experiences by any mean.

But don't be afraid. I don't cheapen the bond we have between us. But I question if they will enjoy a long lasticity or just obey to the human nature as we know it.

*bleep*

Today there was another disaster. A critical thing. I studied nothing for the forecoming exam this Tuesday. Instead of it, I had the aftermentioned retro run, a look-around for presents for friends and family and probably the most filling dinner I had in Rennes. So filling, I actually didn't finish it. It was a dinner at "L'amour de la Pomme de Terre". It' has lots of potatoes apparently.

But there's still two days to finish studying. Counting the fact that these lessons ARE my cup of tea (in contradiction with the previous ones) this shouldn't be a problem. I mean, a bit of procrastination never hurt anyone, right?

OK I think it's enough for today. I think I must sleep now. Too bad they have switched off the central heating (stupid Beaulieu)

OH before I go. I've met a Greek man that was a student here 40 years ago! YES INDEED! Beaulieu 33 is 40 years old. INSA too and Etoile, Fugeres and Villejean restaurants are equally old. yay?

So, off I go. See you around!

A quick break of Tandem

I can't sleep. Dunno why but somehow my body refuses to put itself to rest. I guess that's what studying does.

I revived my old netbook that was put in the closet for some months now. I changed it's name from "netbook" to "bedbook" since it's really useful for quick strolls to the interwebs while waiting forr sleep to set in.

It's a shame because, after taking a brand new EEEpc with hard disk, big screen and able to run most programs, I see that something is missing to the whole "cheap computers for connectivity purposes". I still miss how my old 701 just boots me to the desktop in less than a minute. Ready to surf all html goodness and some limited flash usage while connecting with all the possible clients for Facebook, Twitter and Blogger.

Besides, you can't just shoove the newest eeepc's in bags and toss it around like nothing's wrong. Hard disk falures and broken screens are what you have to expect when you toss away the bag that contains the brand-new and shiny Netbook of yours but that's something that rarely bothers the good ol' 701.

So, my bedbook is awesome. I think I'll try ton renew it's battery.

Moving forward, the studying is going good. Not dreamy, but I think I'll succeed. But I have never given exams to other univercities other than mine, so I don't know what to expect. oh well.

So, I am leaving you with that. I'll go and try to sleep again. come on Mario! Tomorrow there's a new effort to do!!!

Περιπέτειες, περιπέτειες, περιπέτειες

Τι αξία θα είχε το Erasmus χωρίς περιπέτεια; Απο μόνο του είναι μια μεγάλη περιπέτεια. Πόσο μάλλον οταν δίνει την δυνατότητα να ζήσεις την περιπέτεια μέσα στην περιπέτεια. Νομίζω οτι τα έκανα πολύ περίπλοκα τα πράγματα. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

Το Σ/Κ του πάσχα αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα στο Saint Malo. Τα παιδιά απο την ρουμανία δεν είχαν ξαναπάει - το ίδιο κι εγώ - οπώτε κάναμε το καλό και ξεκινήσαμε να δούμε το περιβόητο Saint Malo αλλά και το Dynard το οποίο είναι σχεδόν απέναντι.
Πρώτα λοιπόν πήγαμε στο Dynard και μετά περάσαμε στο Saint Malo με το καραβάκι. Ακόμα και αν είχε συννεφιά και σχετικό κρύο - χώρια που έπιασε αέρα και βροχή κάποια στιγμή- φάγαμε απο τα περιβόητα παγωτά της πόλης. Τα οποία παρεπιπτόντως είναι τόσο καλα, που θα μπορούσαν να κάνουν χίλια κομμάτια και τις ποιό καλές δίαιτες.

Κλίκ στο άλμπουμ για να μεταφερθείτε



Και σαν να μήν έφταναν όλα αυτά, αποφασίσαμε να πάμε εκδρομή στην κοιλάδα του Λίγηρα. Ενα μαγευτικό μέρος που πέρα απο το απίστευτα όμορφο και πλατύ ποτάμι, είναι γεμάτο με αρχοντικά, κάστρα και παλάτια. Πολλά απο αυτά προστατευμένα απο την Unesco, άλλα απο την Γαλλική κυβέρνηση και άλλα απο ιδιώτες. Οι πόλεις της κοιλάδας είναι επίσης εντυπωσιακές. Μεγάλοι καθεδρικοί ναοί, όμορφα σπίτια και αρχοντικά, παλάτια και άλλα. Ξεκινήσαμε λοιπόν απο την Ορλεάνη.



Εκεί βρήκαμε εναν πραγματικα ΤΕΡΑΣΤΙΟ καθεδρικό ναό. Ενας γίγαντας πολλών τετραγωνικών μέτρων που μέσα του μπορούν να χωρέσουν οι μεγαλύτερες Ελληνικές εκκλησίες μαζί με το προαύλιό τους. Απ' όσο ξέρω, ο συγκεκριμένος ναός είναι αφιερωμένος μεταξύ άλλων και στην Ιωάννα της Λωρένης.Ανιπεβεβαίωτη πληροφορία φυσικά, αλλά με το άγαλμά της στην κεντρική πλατεία και αρκετές εκθέσεις αφιερωμένες στο πρόσωπό της είναι αρκετά βάσιμη.

Σειρά είχε το κάστρο Shambourd. 'Η αλλιώς όπως το αποκαλώ το "χαμογελαστό παλάτι" (θα ανακαλύψετε στις φωτογραφίες το γιατί) Πρόκειται για ένα τεράστιο παλάτι το οποίο περιτριγυρίζεται απο εναν εθνικό δρυμό γεμάτο αρκούδες και ελάφια. Ευτυχώς δεν είδαμε ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Γύρω απο το παλάτι υπάρχουν κήποι και δρομάκια, ενώ διατείθενται βάρκες για βαρκάδα και ποδήλατα για ποδηλατάδα. Κάποια απο αυτά για περισσότερα απο 2 άτομα.



Το ενδιαφέρον βρίσκεται όχι μόνο στο εσωτερικό του, με τα πατώματα, τις ορτντινάντζες και τα έπιπλα να είναι σε πολύ καλή κατάσταση, αλλά και στην ποιό πρόσφατη ιστορία του παλατιού.
Κατα την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε αποθήκη και καταφύγιο για τα μεγαλύτερα έργα τέχνης του κόσμου. Μάλιστα, μία κυρία η οποία υπήρξε διπλή πάρκτορας, έκανε στα κρυφά μια λίστα με όλα τα έργα που βρισκόντουσαν μέσα στο παλάτι-αποθήκη την οποία την παρέδωσε στην Γαλλική κυβέρνηση μετά τον πόλεμο για να μπορέσουν να τα "επαναπατρίσουν".

Η ημέρα μας τελείωσε στην Tours και Saumont. Μιάς που μας είχε πάρει ήδη το απόγευμα. Τα κάστρα κλείνουν κοντά στις εξί και μισή το απόγευμα. Αρκετά νωρίς αν αναλογιστεί κανείς οτι νυχτώνει κατα τις 8 πια. Τι να πείς...
Τέλος πάντων στην Saumont φάγαμε παγωτό. Είδαμε ενα κτήριο απο τα παράθυρα του οποίου πετάγονταν χρυσοί δράκοι (κάποιος έχει πρόβλημα με τα ζωάκια του μάλλον) βγάλαμε φωτογραφίες ΕΞΩ απο το τοπικό παλάτι, διότι ήταν κλειστό, και καναμε διάφορες τρέλλες στον κήπο. Η Tours απο την άλλη δεν μας έδωσε παρά μερικά πολύ πολύ γραφικά δρομάκια και το σπίτι το οποίο αποτέλεσε τελευταία κατοικία του Leonard DaVinci. Φυσικά και ΔΕΝ μπήκαμε, αλλά ρίξαμε μια φευγαλέα ματιά στο πάρκο, με τα διάφορα κατασκευάσματα που έφτιαξαν με βάση τα σχέδια που βρέθηκαν μέσα στο σπίτι.



Η νύχτα μας επιφύλλαξε μια έκπληξη. Επιπλοκές που μας άφησαν χωρίς στέγη, όμως τα καλά τα παλικάρια ξέρουν άλλα - καλά- μονοπάτια. Ετσι, μείναμε σε ένα πολύ-πολύ φτηνο ξενοδοχείο που ήξερε ένα απο τα παιδιά το οποίο θα μπορούσε να το αποκαλέσει κάπιος "φασφουντάδικο των ξενοδοχείων". Τουλάχιστον ήταν αρκούντως καθαρό και περιποιημένο, ενώ το πρωινό του, αν και απλό, ήταν ό,τι καλύτερο για την γεμάτη ημέρα που είχαμε μπροστά μας.

Επόμενη στάση, το κάστρο Villandry. Ενα απο τα ομορφότερα και ποιο καλοδιατηρημένα κάστρα στην Ευρώπη. Τόσο πλήρες που νομίζεις οτι κάποιος μένει εκεί. Υπάρχουν λουλούδια - φρέσκα αληθινά λουλούδια σε ΟΛΑ Τα βάζα του κάστρου, καλοδιατηρημένα έπιπλα, όμορφα δωμάτια γεμάτα μικρά και μεγάλα πράγματα καθημερινής ζωής των παρελθόντων ενοίκων του. Απο την ταράτσα φαίνεται ο πανέμορφος κήπος με τα συμμετρικά παρτέρια, τα ρυάκια και μια μεγάλη λίμνη με κύκνους, πλαισιωμένα με δάσος απο την μία πλευρά, και τοίχο απο την άλλη.



Το κάστρο έχει την δική του παραγωγή σε σπόρους, φυτά και λουλούδια, ενώ δεν λείπουν και οι τεράστιες κολοκύθες - αυτές που γίνονται lantern Jacks για το Haloween. Η κουζίνα είχε ψωμί, ενώ πωλούνταν σπόροι, εργαλεία για τον κήπο και λουλούδια σε πολύ καλές τιμές. Σίγουρα το ομορφότερο κάστρο που είδαμε στο ταξιδι.

Σειρά είχε το Azay Le Rideau, ένα ακόμα κάστρο πλαισιωμένο με ενα τεράστιο καταπράσινο πάρκο με λίμνη. Το κάστρο είναι καθαρά γοτθικου ρυθμού, με τα ανοιχτά κλιμακοστάσια και τα παράθυρα με τα πολλαπλά πορτόνια. Το μοναδικό όμως μέρος του είναι τα δωμάτια αγγλικού γούστου που περιέχουν έπιπλα, τραπέζια τράπουλας και μπιλιάρδο απο βικτωριανή εποχή. Το κάστρο διστυχώς δεν είχε την αίσθηση του ζωντανού που είχε το Villandry.



Το επόμενο κάστρο είναι το κάστρο της ωραίας κοιμωμένης. Εκεί το παραχέσανε λίγο με την "ζωή" στο κάστρο, όμως τα φορέματα και τα υφάσματα που είδαμε είτε ήταν αυθεντικά (!) είτε συντηρημένα - αυθεντικά δηλαδή αλλά με διορθώσεις- είτε πιστές ρέπλικες. Νομίζω το κάθε κορίτσι θα ήθελε να γίνει η πριγκίπισσα του παραμμυθιού. Το κάστρο Usse είναι αυτό ακριβώς το όνειρο. Ξεκινήσαμε την περιήγηση απο τους ψηλούς πυργίσκους περνόντας απο την ατραξιόν με τις κέρινες κούκλες που αναπαριστούν την ιστορία της Ωραίας Κοιμωμένης, είδαμε την σοφίτα, την οποία πέρα απο έναν διάδρομο, την είχαν αφήσει όπως είναι (!) ακόμα και με τις αράχνες και την σκόνη. Διατήρησαν το μυστήριο μιας παλιάς κλειστής σοφίτας. Πολύ καλό.
Στα κάτω δωμάτια, είδαμε το προφυρό δωμάτιο που προοριζόταν για τις επισκέψεις του Βασιλιά, την μεγάλη τραπεζαρία, έργα τέχνης, κέρατα απο ελάφια - προφανώς λάφυρα απο το κυνήγι των κυρίων. Γύρω απο το κάστρο, υπήρχε ένας σταύλος, στον οποίο εξέθεταν σέλλες και κάρα διαφόρων ειδών, ακόμα και εκδρομικά. Επίσης είδαμε εναν παλιό καθεδρικό ναό και μία τρωγλοδύσια στην οποία ζούσαν οι οινοποιοί-υπηρέτες. Η σκλαβιά αλλάζει μόνο όνομα ανα τους αιώνες...



Τέλος, πρίν φύγουμε είπαμε να επισκευτούμε μερικά άλλα κάστρα τα οποία διστυχώς ήταν κλειστά. Το μόνο που πήραμε απο αυτά είναι φωτογραφίες και μερικές μικρές εκθέσεις.
Κρίμα γιατί δεν είδαμε ούτε το στοιχειωμένο κάστρο του Brisaac ούτε το κάστρο που ειναι χτισμένο πάνω σε γέφυρα.

Ελπίζω τα βήματά μου να με ξαναφέρουν στην κοιλάδα του ποταμού Λήγηρα: Την γή των παραμμυθιών. Διότι τόσο η φύση, όσο και τα κάστρα - που είναι πολλά περισσότερα απ΄όσα μπορεί να φανταστεί κανείς ( και φυσικά πολλά περισσότερα απο αυτά που επισκευτήκαμε) σίγουρα αποτέλεσαν εμπνευση για τα περισσότερα μεσσαιωνικά παραμμύθια και ιστορίες με τις οποίες μεγαλώσαμε.

The university of Rennes 1 and the student life

I’m currently sitting inside the little cage that calls itself “a student lodgment” and it’s time to talk for the educational and social system that exists in France.

First off, let’s start from the blocks of cement I’m currently standing on; the student hostel of Beaulieu 33.

 

It’s an old building (not neo-classic of course) and it’s possible that hundreds of students have been stayed on each room throughout the years. The commonly used kitchen and toilets are quite dirty and worn out. It’s not that they are comparable to the astronomic odor of shit in the shared toilets of Greek Army since the toilets here get cleaned by the personnel, but there’s always some primal people who didn’t learn to respect the others.

The room is ok even if it’s more of a… cage. The window serves well since it allows plenty of light to go through and the plastic window shields keep the light and the curious glances outside at will.

Inside the building there’s also an automatic vending machine that provides coffee, sodas and snacks and a TV room that I’ve never used (not that I would ever use it)

In the near buildings there are also washing machines, library where its space is also used for tabletop and social games, the university restaurant Etoile, the reception where you can make complains and photocopies and the secretary that besides the arrangement of papers, it is entitled to gather the rents.

We proceed to the core of the interest. The university itself.

I am taking my lessons in the Faculte de Droit et Science Politique (in short Fac de Droit) that’s placed in the center of the city. It’s a huge building, externally ugly that hosts the two faculties, amphitheaters and hundreds of halls and offices.

The main amphitheatric spaces are seven and they are huge enough to host conferences, projections and other stuff, way more formal than simple lectures. The amphitheater 6 sports three floors and reminds me of a small Opera of Athens.

The microphone systems are always on. Imagine that those amphitheaters are huge and always full, so there’s havoc going on. That’s why the professor always comes with a microphone in hand. With his first two words, everybody shuts up and the lesson begins.

But, the university isn’t all for lessons and exams and again lessons. It’s a fine tuned mechanism of services. The university hires bilingual French students (or yearly-stayed erasmus students) to help their international comrades who face difficulties because they don’t have French as their maternal language. There are also other programs undergoing at the same time, varying from cultural happenings, conferences to social discussions with subject such the homophobia and young alcoholism.

But the university isn’t an the only institution that provides services to the students. There are other institutions that take care of various other services. For example, the after mentioned lodgment, it’s managed my CROUS. The same institution also manages the Restaurants.

The academic restaurants are scattered in the city. There’s Etoile, Fugeres and Brasserie Hoche and other small spots that serve food daily in specific times. The price of a full lunch is 2.60 for the students, via the special coupons that are on sale into the restaurants. In the price is included the main dish, the dessert and the entrant that can be replaced with a salad. The quantity sure is far from what i get from the university restaurant in Mytilini, but the food is perfect both in quality and variety.

Generally in the central dining room, when you get out from the self-service, there are different sauces to add, mayonnaise, ketchup and, if you find the food a bit too cold for your tastes, there are microwave ovens available for a quick heating.

I haven’t ate something I didn’t like until now. From the classic burgers with fries to fish fillet with steamed vegetables and rice, everything was very good. The same thing can be said for the salads that usually contain cheese  (I also found one that had Roquefort in it) and the desserts vary from tart pieces to yoghurt with fruit and composted fruit salads.

You ‘ll tell me; “gee, Mario, you ARE paying for this” in contradiction to Greece where the food is free in the University's Restaurant. But I bet Housemaster and George would have no proclaims and gladly pay if our university’s restaurant looked, smelled, and tasted close to the restaurants here.

I kind of made you hungry, eh? Sorry for that. I kind of went off-rails with the nom-noms too but I wanted to tell you so bad.

Let’s have a glance at the social organizations that are available in Rennes and they are mostly dedicated to the young people. The UEB is the main organism that is associated with the university and the center of youth, the 4 BIS are only some parts of the organized effort for youth orientation.

In the 4 BIS are located a lot of services that left me with dropped jaws when I’ve heard them. There’s the Multimedia space, where young people can use the computers to surf the internet via open source software such as Firefox and open office. It’s also a calm place for reading and studying, it has wireless and there are huge bookcases filled with informational folders for the various available educational institutions and programs. There also was a young man that gave out the codes for the WiFi. Even the room was modern enough with carpet, vibrant colors and minimal pop style.

In the same building there’s a room that’s dedicated for happenings. Those happenings vary from theatre and speeches to rock concerts. They are not even comparable to the boring, pretentious and sterile bullshit we get in Greece from such organizations. Here there’s no stop on how the young people express themselves. If it is electro or punk rock, that’s what it is. I won’t be surprise even if they drop a Drague Queen show (you know, men who dress like famous women for satirical purposes like Zaxaratos does in Greece) But I think such show has been already done in Diapason. I am not sure though

Also, in the 4 Bis are various supporting offices, advertisements and classfields for employment, sell and buy, or co-travelling via car. There’s also an office dedicated to search of lodgment and a counselor for the independence from the family – Something we REALLY NEED in Greece- and a space for expositions of photography or paintings.

Finally, I stand impressed the most by the last space of 4bis. It’s the space for health, and psychological support. There are small tables for conversation and at the same time, there is a psychiatrist available at all time, without pre-fixed date that gives help anonymously for everyone who asks for help in the subjects of health, sex, psychological problems, even violence in the family.

That building is the screaming proof that social politics can work out if there is good will. It’s existence is totally devoted to youth that even the opening time is the same when the young people wake up (12 o’clock) and shuts down a bit before the young people go out for a drink (8 o’clock in the evening). It’s services doesn’t take place entirely inside the 4bis. They organize excursions, they help children without papers to integrate and get education in the country, and they organize themed nights in famous bars of the town. There’s always something to do and someone to turn for help if you have a problem. It’s something much needed to a lot of countries and Greece is among them.

Well to conclude, Greece VS France? I don’t want to look ungrateful to my country, but it’s so messed up in comparison. I also appreciate the good stuff that we have and my other fellow student seem to not understand such us the dialectical method of our professors and the free distribution of books and notes. The system of entering the university via university exams straight to the institution of choice is way-way better than the national exams in Greece.

Also, while in a company of same age men, I mentioned that I’ll be in the army next year because it was mandatory. Their reaction was like “Dude, that happened to your countries too like two or three decades ago why it’s still mandatory in yours?” That says it all by itself.

So, I hope i got you enough into the mood of what’s running around here. Still, I feel like I left a lot out. It’s too much of new experience to put it together into one single post, so I’d be explaining further on the next ones.

Hey! look! Linkies!

lodgment and restauration CROUS

UEB and LES 4 BIS

university Rennes 1

Univesity of Rennes1 και η φοιτητική ζωή

Βρίσκομαι στο κλουβάκι που λέγεται φοιτητικό κατάλυμα και ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για το εκπαιδευτικό και το κοινωνικό σύστημα που υπάρχει εδώ.

Ας μιλήσουμε για τα τσιμέντα πάνω στα οποία κάθομαι αυτήν την στιγμή. Οι φοιτητικές εστίες του Beaulieu 33.

Πρόκειται για ένα παλιό κτήριο (όχι νεοκλασικό φυσικά) και παίζει να έχουν περάσει εκατοντάδες φοιτητές σε κάθε δωμάτιο. Οι κοινές κουζίνες και μπάνια είναι αρκετά βρώμικα και ξεχαρβαλωμένα. Σίγουρα δεν πιάνει την αστρονομική σκατίλα των κοινόχρηστων τουαλετών στον Ελληνικό στρατό, μιας που εδώ οι τουαλέτες καθαρίζονται από το προσωπικό. Όμως, πάντα και παντού μέσα σε τέτοια κτήρια, υπάρχουν τα γουρούνια που δεν έμαθαν ποτέ να σέβονται τον άλλον.

Το δωματιάκι είναι ΟΚ αν και… κλουβάκι. Από το παράθυρο περνάει αρκετό φώς το πρωί, ενώ τα πλαστικά παραθυρόφυλλα κρατάνε κατά βούληση το φώς και τα αδιάκριτα βλέμματα μακριά.

Μέσα στο κτίριο υπάρχει επίσης αυτόματος πωλητής για καφέ, αναψυκτικά και σνακ και μία σάλα TV την οποία δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ (και ούτε θα την χρησιμοποιήσω ποτέ…)

Στα κοντινά κτήρια υπάρχουν πλυντήρια, δανειστική βιβλιοθήκη της οποίας ο χώρος διατίθεται για επιτραπέζια παιγνίδια και ως χώρος κοινωνικοποίησης, το Restaurant Universitaire Etoile, η υποδοχή (Στην οποία μπορείς να κάνεις παράπονα και φωτοτυπίες) και η γραμματεία η οποία πέρα από την τακτοποίηση της χαρτούρας, αναλαμβάνει να μαζεύει και τα ενοίκια.

Προχωράμε στο ζουμί της υπόθεσης. Το πανεπιστήμιο.

Εγώ λαμβάνω τα μαθήματά μου στο Faculte du Droit et Science Politique (στα σύντομα fac du droit) που βρίσκεται κοντά στο κέντρο της πόλης. πρόκειται για ένα τεράστιο κτήριο, κακάσχημο εξωτερικά, το οποίο φιλοξενεί τις δύο σχολές, τα αμφιθέατρα και εκατοντάδες γραφεία και αίθουσες.

Οι κυρίως αμφιθεατρικοί χώροι είναι 7 και σχεδόν όλα είναι τεράστιοι χώροι που μπορούν άνετα να χρησιμοποιηθούν για συνέδρια, προβολές και άλλες εκδηλώσεις πολύ ποιο επίσημες απο την καθημερινή παράδοση μαθημάτων. Το αμφιθέατρο 6 μάλιστα είναι ενα τρίπατο (!) πράγμα που θυμίζει κάτι σε μέγαρο μουσικής σε μικρογραφία.

 

Η μικροφωνική λειτουργεί πάντα. Φανταστείτε τώρα σε αυτά τα αμφιθέατρα αυτά να είναι ΓΕΜΑΤΑ τι πανζουρλισμός γίνεται. Έτσι, ο καθηγητής έρχεται πάντα με ένα μικρόφωνο πακέτο για να ξεκινήσει. Στις δύο πρώτες λέξεις όλοι βγάζουν τον σκασμό και αρχίζει το μάθημα.

Το πανεπιστήμιο όμως, πέρα από εξετάσεις, μαθήματα και ξανά εξετάσεις, είναι ένας καλοκουρδισμένος μηχανισμός υπηρεσιών. Το ίδιο το πανεπιστήμιο προσλαμβάνει γάλλους δίγλωσσους φοιτητές για να βοηθήσουν τους φοιτητές που δεν έχουν την γαλλική ως μητρική γλώσσα. Υπάρχουν εκατοντάδες άλλα προγράμματα τα οποία τρέχουν ταυτόχρονα, από πολιτιστικές εκδηλώσεις και συνέδρια, μέχρι συμπόσια για συζήτηση κοινωνικών θεμάτων όπως η ομοφοβία και ο νεανικός αλκοολισμός.

Όμως το πανεπιστήμιο σαν ένα ίδρυμα δεν θα μπορούσε να σταθεί απο μόνο του σε θέματα παροχών. Ή στέγαση όπως είπαμε παραπάνω είναι αντικείμενο διαφορετικού οργανισμού. Ο ίδιος οργανισμός είναι υπεύθυνος για τα εστιατόρια.

Τα ακαδημαϊκά εστιατόρια είναι διασκορπισμένα στην πόλη. Υπάρχει το etoile, το Fugeres, η Brasserie Hoche και άλλα μικρά διασκορπισμένα σημεία που σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας σερβίρουν φαγητό. Η αξία ενός γεύματος ανέρχεται στα 2.60 για τους φοιτητές, μέσω των ειδικών κουπονιών που πωλούνται μέσα στα εστιατόρια. Στην τιμή περιλαμβάνονται το κυρίως πιάτο, ένα γλυκό και ένα πρώτο πιάτο που μπορεί να αλλαχτεί με μία σαλάτα. Η ποσότητα σίγουρα δεν φτάνει εκείνη της φοιτητικής λέσχης της Μυτιλήνης αλλά το φαγητό είναι καταπληκτικό τόσο σε ποικιλία όσο και σε ποιότητα.

Επίσης, στην κεντρική σάλα, αφού βγεις από το σέλφ σέρβις, μπορείς να προσθέσεις σάλτσες, μαγιονέζα ή κέτσαπ ή αν βρίσκεις το φαγητό κρύο για τα γούστα σου, υπάρχουν φούρνοι μικροκυμάτων διαθέσιμοι για όποιον θέλει ένα γρήγορο ζέσταμα.

Μέχρι τώρα δεν έχω φάει κάτι που να μην μου αρέσει. Από το κλασσική μπιφτεκιά με τηγανιτές πατάτες, μέχρι φιλέτο ψαριού με λαχανικά στον ατμό και ρύζι, όλα ήταν ένα και ένα. Το ίδιο ισχύει και στις σαλάτες που συχνά έχουν τυρί μέσα (πέτυχα και ροκφόρ παρακαλώ) ενώ τα γλυκά ποικίλλουν από κομμάτια τάρτας μέχρι γιαουρτάκια με φρούτα και φρουτοσαλάτα κομπόστα.

Πληρωμένο θα μου πείτε σε σχέση με την Ελλάδα που τρώω απόλυτα τσάμπα. Όμως, βάζω στοίχημα ότι ο Housemaster και ο Γιωρίκας, δεν θα είχαν κανένα παράπονο αν η λέσχη έμοιαζε, μύριζε και είχε παρόμοια γεύση με τα ακαδημαϊκά εστιατόρια εδώ.

Σας άνοιξα την όρεξη έ; Εκτροχιάστηκα λίγο με τα νομ-νομ μιας που ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας.

Ας περάσουμε λίγο στους κοινωνικούς οργανισμούς που είναι διαθέσιμοι στην Rennes και αφορούν κυρίως τους νέους. Η UEB ως κυρίως οργανισμός και το κέντρο νεότητας Les 4 Bis κάνουν μια οργανωμένη προσπάθεια προσανατολισμού της νεότητας.

Στο Les 4 Bis βρίσκονται πολλές υπηρεσίες που όταν τις άκουσα με άφησαν με ανοιχτό το στόμα. Υπάρχει η salle multimedia η οποία παρέχει δωρεάν πρόσβαση στο διαδίκτυο και χρήση ανοιχτών προγραμμάτων όπως firefox και open office, ένα ήρεμο μέρος για ανάγνωση και διεκπεραίωση εργασιών, ασύρματο δίκτυο, ενώ σε μεγάλες ραφιέρες υπήρχαν ντοσιέ που ενημέρωναν τους ενδιαφερόμενους για προγράμματα κατάρτισης και σπουδών. Υπήρχε ένας νεαρός ο οποίος υποδεχόταν τα παιδιά που ερχόντουσαν και μοίραζε τους κωδικούς για το internet. Η ίδια η σάλα είναι αρκετά μοντέρνα, με μοκέτα, έντονα χρώματα και πόπ καταβολές.

Στο ίδιο κτήριο υπάρχει αίθουσα εκδηλώσεων μαζί με σκηνή και φωτισμό στην οποία λαμβάνουν χώρα διάφορες εκδηλώσεις. Από θεατρικά και ομιλίες μέχρι ρόκ συναυλίες. Καμία σχέση με τις βαρετές κατευθυνόμενες και καθ’ όλα ευνουχισμένες νεανικές μαλακίες που έχουμε εδώ στην Ελλάδα από παρόμοιους οργανισμούς. Οι νέοι εκφράζονται χωρίς να υπάρχουν οι αχρείαστοι καθωσπρεπισμοί. Ηλεκτρονική μουσική; Πάγκ ρόκ; Όλα εδώ. Δεν θα μου έκανε εντύπωση αν γινόταν και σόου με drague queens (άντρες που υποδύονται διάσημες κυρίες για σατιρικούς σκοπούς. Το κάνει ο Ζαχαράτος χρόνια τώρα) Νομίζω πάντως ότι έγινε στο diapason αλλά δεν είμαι σίγουρος…

Στο 4bis επίσης υπάρχουν γραφεία υποστήριξης, αγγελίες για δουλειά, πώληση, αγορά ή για συμπόρευση με αυτοκίνητο προς διάφορους προορισμούς. Υπάρχει γραφείο εύρεσης στέγης, εύρεσης εργασίας και σύμβουλος για την απεξάρτηση από την οικογένεια – κάτι που χρειαζόμαστε ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ στην Ελλάδα, χώρος έκθεσης φωτογραφιών και ζωγραφικής.

Τέλος, αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ο τελευταίος χώρος. Ο χώρος της υγείας και της ψυχολογικής υποστήριξης. Εκεί υπάρχουν τραπεζάκια και καρέκλες για συζήτηση ενώ ένας συγκεκριμένος ειδικός ψυχολόγος μπορεί να δεχτεί χωρίς ραντεβού και ανώνυμα οποιονδήποτε ζητήσει την βοήθειά του για θέματα υγείας, σεξ, ψυχολογίας, ακόμα και ενδοοικογενειακής βίας.

Το εν λόγω κτίριο φωνάζει ότι η κοινωνική πολιτική είναι εφικτή αν υπάρχει θέληση. Είναι τόσο αφιερωμένο στους νέους που ανοίγει όταν ξυπνάνε (12 το πρωί) και κλείνει λίγο πριν βγουν για ποτό (8 το βράδυ) ενώ οι παροχές του δεν σταματάνε στο εσωτερικό του. Διοργανώνονται εκδρομές, βοηθάνε παιδιά χωρίς χαρτιά να ενσωματωθούν στην χώρα, έχουν θεματικές βραδιές σε μπουάτ τις πόλης. Υπάρχει πάντα κάτι να κάνεις. Κάποιος να απευθυνθείς αν έχεις κάποιο πρόβλημα. Είναι κάτι που πολλές χώρες το χρειάζονται και δυστυχώς ΚΑΙ η Ελλάδα.

Ας τελειώσω λοιπόν. Ελλάδα εναντίον Γαλλίας; Δεν θέλω να φανώ αχάριστος στην γενέτειρα μου αλλά τα έχουμε κάνει λίγο σκάτε au lait. Επίσης εκτίμησα κάποια πράγματα που πολλοί συμφοιτητές μου δεν τα έχουν εκτιμήσει όπως είναι το γεγονός ότι κάποιοι καθηγητές στην Ελλάδα κάνουν συμμετοχικό μάθημα και ότι μας μοιράζονται βιβλία και σημειώσεις από το ίδιο το πανεπιστήμιο. Ενώ το σύστημα εξέτασης εισαγωγής απευθείας στο πανεπιστήμιο επιλογής, είναι μακράν καλύτερος τρόπος από τις απαρχαιωμένες πανελλήνιες. Επίσης, σε μια παρέα αγοριών γύρω στην ηλικία μου, είπα ότι πιθανότατα του χρόνου να είμαι στρατό γιατί είναι υποχρεωτικός στην χώρα μας. Η απάντηση τα λέει όλα: «α κι εμείς κάτι τέτοιο είχαμε κάτι δεκαετίες πρίν. Γιατί σε εσάς δεν καταργήθηκε;»

Ελπίζω να σας κατατόπισα με το πόστ. Φυσικά, θα σας εξηγώ και διάφορες άλλες πτυχές στις επόμενες δημοσιεύσεις διότι σε μία είναι αδύνατον να χωρέσουν τόσες νέες εμπειρίες.

Σύνδεσμοι

οργανισμός στέγασης και σίτισης CROUS

UEB and LES 4 BIS

university Rennes 1