Le Paris μέσα σε μία ημέρα και κάτι ψιλά!

Σήμερα έκανα μία διαπίστωση! Το μετρό του Παρισιού έχει ρόδες με ελαστικά και δεν είναι τροχήλατο! Την κατεύθυνση την δίνουν άλλες μικρότερες ρόδες με ελαστικά που εφάπτονται σε ειδικές ράγες στις πλευρές της “Γραμμής”. Γι αυτό χοροπηδάει συνέχεια… Συναρπαστική ανακάλυψη.

Η ημέρα σήμερα ξεκίνησε απλά και περίεργα. Δεν είχαμε πολυκοιμηθεί το βράδυ. Η στεγνή ατμόσφαιρα είχε κάνει τσιμέντο τα κακάδια στην μύτη μου και το στόμα μου κολλούσε και ήθελα συνέχεια νερό.

Κατεβήκαμε για πρωινό στην τραπεζαρία. Γινόταν πανικός αφού είχαν κατέβει σχεδόν όλοι για το πρωινό.

Δεν υπήρχαν ομελέτες, λουκάνικα και τηγανιτά αυγά (τα αγγλοαμερικάνικα δηλαδή). Φάγαμε τυρί κρέμα, κρουασάν με σοκολάτα και σταφίδες, μηλόπιτα, γιαούρτι με φρούτα, μαρμελάδες, βούτυρα και ένα πράγμα που έμοιαζε με φρουτόκρεμα. Ήπιαμε τον κλασσικό Cafe au Lait και τα ξεπλύναμε όλα με πορτοκαλάδα και νερό. Ένα πλήρες πρωινό που μας κράτησε αρκετές ώρες.

Βγαίνοντας για βόλτα, ανακάλυψα πόσο πολύ-πολιτισμικό είναι το Παρίσι. Υπάρχουν παντού ταϊλανδέζικα, κινέζικα, τούρκικα, γιαπωνέζικα, βιετναμέζικα. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι μπορεί να δοκιμάσει ο οποιοσδήποτε, οποιαδήποτε κουζίνα του κόσμου. Αρκετά από αυτά φαίνονται να είναι ανοιχτά εδώ και καιρό, και μάλιστα με αρκετό κόσμο. Οι παριζιάνοι έχουν πολύ περισσότερες ευκαιρίες για διαφορετικές γεύσεις απ’ ότι οι αθηναίοι…

Σήμερα δοκίμασα έναν μπερέ. Για πλάκα. Ανακαλύψαμε με έκπληξη ότι… μου πηγαίνει! Έτσι, αγοράσαμε για πρώτη φορά στα χρονικά έναν μπερέ τον οποίο θα φοράω σχεδόν καθημερινά. Όλοι με αποκαλούν ζωγράφο από εδώ και πέρα. Κάλλιο να σου βγει το μάτι..

Κάναμε πολύ ποδαρόδρομο. Μπήκαμε σε μαγαζιά, βγήκαμε από μαγαζιά, πήραμε εισιτήρια για το TGV τα οποία ήταν ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ. Χώρια που ο σταθμός είναι πραγματικά τεράστιος.

Μιλώντας για τεράστια και πανάκριβα πράγματα, επόμενη στάση από τον σταθμό του TGV, ήταν ο ουρανοξύστης Montparnasse. Ένα τεράστιο κτήριο 210 μέτρων που υψώνεται πάνω από το Παρίσι και αποτελεί το ψηλότερο κτήριο του.

Από την κορυφή, υπάρχει η δυνατότητα να δει κάποιος τα κεραμίδια της πόλης σε 360 μοίρες. Όμως η τσουχτερή τιμή του (10.50€ το άτομο) δεν αφήνει περιθώρια για επισκέψεις. Έτσι λοιπόν, εγκαταλείψαμε την ιδέα και συνεχίσαμε την βόλτα μας…

Επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο και είπαμε να επισκεφτούμε το μίνι μάρκετ απέναντί από το ξενοδοχείο μας για να φάμε κατιτίς. Πρόκειται για ένα μίνι μάρκετ με εβραϊκά προϊόντα με μία πολύ φιλόξενη και χαμηλών τόνων κυριούλα που φαινόταν να πενθεί. Άραγε τι ιστορία να κουβαλάει πίσω της;

Εκείνο το απόγευμα πήγαμε προς Champs Elysees ή, όπως τα αποκαλούμε εμείς “χαϊδευτικά”, τα Ηλίθια Παιδία.

Τα μαγαζιά ήταν όπως πάντα στολισμένα μέχρι αηδίας, με το κεντρικό κατάστημα της Luis Vuitton να είναι το ποιό κακόγουστο απ’ όλα. Αλήθεια, αφού οι τσάντες της είναι ψιλοεκτρώματα, και πανάκριβες (πόσο μάλλον πρακτικές) γιατί συνεχίζουν να τις αγοράζουν;

Βρήκαμε παρτέρια και παγωμένα σιντριβάνια γεμάτα με λαμπιόνια όπως θα δείτε στις φωτογραφίες. Τα πάντα είναι παγωμένα και ενώ πλησιάζαμε στην Place De la Concorde (πλατεία ομονοίας ελληνιστί) τόσο το κρύο μεγάλωνε και ο πανοραμικός τροχός ήταν όλο και ποιό επιβλητικός.

Ας μην ξεχάσω και το κεντρικό κατάστημα Virgin Megastore στο οποίο μπήκαμε μετά από παρότρυνση του Antonio. Μπορεί να μην ήταν FNAC, αλλά είχε μία σεβαστή ποικιλία από καλούδια προς κατανάλωση. Φυσικά η μητέρα μου δεν αντιστάθηκε στο τριπλό CD με τα καλύτερα του Frank Sinatra και της Doris Day, κι εγώ δεν αντιστάθηκα να εισάγω τα CD’s στο iTunes για να τα έχω και να τα ακούω κάθε φορά που το χιόνι θα κάνει την εμφάνισή του στις στέγες του Παρισιού ή της Rennes…

Η αρχή της ιστορίας

Η όπερα του Παρισιού το βράδυ.

Αυτήν την στιγμή βρίσκομαι στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου στην οδό Opera Cadet, ενα παρακλάδι της τεράστιας λεωφόρου Lafayette, μία ανάσα και από την ομώνυμη Gallerie και την φημισμένη όπερα του Παρισιού.

Προσπαθώ να φέρω την προηγούμενη μέρα στο μυαλό μου ώστε να μεταφέρω το κλίμα της. Είναι αδύνατον, αλλά θα κάνω μία προσπάθεια…

Το χθεσινό πρωινό ήταν αγχωτικό. Αυτό το θυμάμαι καλά. Ξύπνησα γρήγορα, ήπια έναν γρήγορο εσπρέσο, ντύθηκα και πλύθηκα στο φτερό για να πάμε με την μητέρα μου για δουλειές της τελευταίας στιγμής. Ομολογώ ότι δεν είχα συνειδητοποιήσει που θα πήγαινα.

Στην τράπεζα, που θα έβαζα σαν δεύτερο δικαιούχο την μητέρα μου στον συμβεβλημένο λογαριασμό που θα παίρνω τα λεφτά του ΙΚΥ, βρήκαμε μία απρόσμενη ανακάλυψη η οποία μας κόστισε χρόνο, αλλά στην μητέρα μου που ήταν ο άμεσος θιγόμενος, κόστισε πολύ ψυχολογικά μιας που ανακάλυψε ότι μερικοί άνθρωποι εμπιστοσύνης, δεν είναι και τόσο έμπιστοι τελικά…

Το ταξίδι μας έγινε με αεροπλάνο της νέας πλέον Ολυμπιακής Αεροπορίας που είναι ιδιωτική. Όπως το είχα προβλέψει, η ιδιωτικοποίηση της εταιρίας συνεπάγεται με όφελος του καταναλωτή. Εκτός από το ολοκαίνουριο airbus (δεν θυμάμαι αριθμό αλλά μύριζε σαν καινούριο αυτοκίνητο) οι αεροσυνοδοί ήταν πάνω-κάτω όλη την ώρα για να σερβίρουν τσάι αναψυκτικά και καφέ, και φάγαμε ένα υπέροχο γεύμα για τα δεδομένα του αέρα.

Το γεύμα απαρτιζόταν από χωριάτικη σαλάτα σε ατομικό μέγεθος, ζεστό ψωμί, κρακεράκια, βούτυρο, τυρί-κρέμα, ενώ το κυρίως πιάτο ήταν μπιφτέκια φούρνου με πατάτες και καρότα. Πεντανόστιμο και ζεστό. Βέβαια η αλουμινένια συσκευασία έκαιγε ολόκληρη και έκαιγε και τα δάχτυλα.

Φτάνοντας στο Charles de Gaulle ανακάλυψα ένα κακάσχημο αεροδρόμιο με τα τσιμέντα του εκτεθειμένα χωρίς σοβάδες. Όμως παρατήρησα ότι υπάρχουν διάφορες κονσόλες σε stands για τους ταξιδιώτες, με κορυφή κάτι μικρά κουτιά που είχαν μέσα τους Gamecubes. Κατά τα άλλα, οι τεράστιοι κυλιόμενοι διάδρομοι είναι μεγάλη ξεκούραση για τους ταξιδιώτες.

Φτάνοντας στο Παρίσι για ακόμα μία φορά (γιατί έχω ξανάρθει) με εξέπληξε ευχάριστα. Πρόκειται για μία πόλη που αν μπορούσες να την δεις απο 1000 διαφορετικές γωνίες, θα έβλεπες 1000 διαφορετικές πόλεις.

Αποφασίσαμε, αφού τακτοποιήσουμε τα πράγματά μας, να καλέσουμε έναν φίλο, τον Αντόνιο και να πάμε κάπου να πιούμε ένα τσάι.

Η τεράστια Gallerie Lafayette. Ενας παράδεισος καταναλωτισμού που καλύπτει 4 οικοδομικά τετράγωνα!

Στον δρόμο χαζέψαμε τα κτίρια και τα λοιπά, ενώ τράβηξα και φωτογραφίες. Καταλήξαμε σε ένα ξεπεσμένο εστιατόριο/καφέ, με τον decadance αέρα και προκάτ μηλόπιτα και μούς σοκολάτα.

Σήμερα, ήρθε η ώρα για την δεύτερη Παριζιάνική περιπέτεια. Θα πάμε στον σταθμό Montparnasse για να κλείσουμε εισιτήρια για το TGV για την Παρασκευή και μετά ώρα για αλήτεμα και “γλείψιμο  της βιτρίνας” όπως αποκαλούν το Window shopping οι γάλλοι…

Τα… παράλογα του Facebook.

Εδώ και καιρό έχω μαζέψει αρκετά παράλογα πράγματα που εμφανίστηκαν στις διαφημίσεις και στις ειδοποιήσεις του Facebook. Δεν καταλαβαίνω τι σκέπτονται μερικοί και άν προσπαθούν με κάθε τρόπο να γίνουν ρεζίλι… Θα μου πείτε.. δεν υπάρχει αρνητική διαφήμιση κλπ. Συμφωνώ, όμως μερικά παραείναι κουλά και αστεία. ώρα να τα μοιραστώ μαζί σας, τους εκτός-facebook φίλους.

Το ενοχλητικό This is why you’re so awesome. Ποτέ δεν κατάλαβα ΓΙΑΤΙ μου έρχεται κάθε τρείς και λίγο…

Ας πεί κάποιος στους κυρίους ότι το Babelfish από μόνο του δεν κάνει την καλύτερη δουλειά στην μετάφραση από αγγλικά στα ελληνικά..

Αψυχολόγητο. Τι σκατά σχέση έχει το παιδάκι alien με το Test IQ;

OMG WTF BBQ!

Η συνέχεια των μεταφράσεων με Babelfish. Thank for nothing assholes!

Κάθε φορά που βλέπω αυτήν την διαφήμιση μου έρχεται στο μυαλό το How’s babby formed, how woman get pregnant…

Χαζέψτε το ρεαλιστικότατο αίμα σε αυτό το Banner. Μαγικό ε;

Το κυνήγι συνεχίζεται. Μόλις μαζέψω αρκετά περιμένετε post #2

Over and out!

Νέος χρόνος: Γκρίνια, ταξίδια και… πεταλούδες.

Κάπως έτσι ξεκινάει ο καινούριος χρόνος και δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό…

Αναρωτιέμαι εφόσον δεν πρόκειται να αλλάξουμε μυαλά ή έστω

να αλλάξει κάτι σε τούτον τον μάταιο κόσμο. Γιατί αλλάζουμε χρόνο κάθε 365 ημέρες και δεν αλλάζουμε κάτι άλλο; Πολύ βαθύ, ε; Πάμε παρακάτω.

Οι ημέρες εμπερικλείουν πολύ γκρίνια από όλες τις πλευρές. Όπως λένε κάποιοι “It’s hard being me” και τώρα τελευταία τείνω να τους καταλαβαίνω. Χωρίς δεύτερη σκέψη η φωνή ενάντια σε κάποιο πρόσωπο είναι κλασσική πρακτική μερικών, μόνο που κάποια μέρα, θα έρθει η στιγμή που η φωνή θα προκαλέσει μία άλλη φωνή, ποιό δυνατή η οποία θα τους φέρει αντιμέτωπους με πολλές αλήθειες που είτε δεν τις ξέρουν, είτε δεν θέλουν να τις δουν. Τότε τι θα κάνουν ρε παιδιά; Θα εκραγούν; Μην φωνάζετε στα αγαπημένα σας πρόσωπα επί μονίμου βάσεως διότι υπάρχουν δύο πλευρές σε κάθε διαφωνία και καμιά φορά το μόνο που θα καταφέρετε είναι να ρίξετε τις γέφυρες…

Το επικείμενο ταξίδι στην Γαλλία έρχεται όλο και ποιό κοντά ενώ μερικά πράγματα που δεν έχουν γίνει με βαραίνουν. Θα πρέπει να κάνω εξουσιοδοτήσεις την δευτέρα το πρωί. Την ίδια ημέρα το απόγευμα φεύγουμε οπότε ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά. Αλήθεια, τα ΚΕΠ γιατί δεν είναι ανοιχτά τα σαββατοκύριακα;

Οι βαλίτσες και τα πράγματα είναι ένα άλλο μανίκι. Τρελά γεμίσματα, αποφάσεις για το τί θα πάρω και τί όχι μία τρέλα. Η λέξη πανικός είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Δεν γίνεται να ταξιδέψω χωρίς άγχος;

Τέλος, Bayonetta. Έχω πρήξει τους πάντες με δαύτο. Τρελό παιγνίδι και το ότι το πήρα πριν φύγω είναι ένας καλός οιωνός. Oh well…

το Layout του Blog θέλω να το αλλάξω. Άλλα βαριέμαι.. τί με έχει πιάσει; Σιγά σιγά θα το αλλάξω κι αυτό… Πρέπει να σας λέω και τα νέα μου…

Reflections on a chritmas ball

Χριστουγεννιάτικες μπάλες. Τόσο γυαλιστερές πάνω στο δέντρο που ώρες-ώρες θα ήθελα να τις κάνω κομμάτια.

Η ζωή μου πρόσφατα μπήκε σε μία διαφορετική τροχιά. Πλέον έχω αποχωρήσει απο το νησί της Μυτιλήνης και περιμένω να ταξιδέψω στην Γαλλία οπου θα κάνω το Erasmus μου για 6 μήνες.

Το κέφι είναι λίγο down. Βλέπετε, η απόφαση ήταν πολύ βιαστική. Της τελευταίας στιγμής κυριολεκτικα! Όλα κανονίστηκαν σε ελάχιστο χρονικό διάστημα για τα δεδομένα της ελλήνο-γαλλικής γραφειοκρατίας. Ας είναι καλά η Αριστέα και η Ραλλού, τα κορίτσια απο το γραφείο Erasmus, ο Κ, Γρηγορίου - που θα πρέπει να του στείλω έστω μία e-card για τα χριστούγεννα και απο την πλευρά της Γαλλίας, η κυρία Carine Goven και Rannoy Helene, που κινήθηκαν απίστευτα γρήγορα.

Γενικά, η συνεργασία με όλα αυτά τα πρόωπα υπήρξε άψογη. Τόσο άψογη που έκανε την όλη διαδικασία να κινηθεί με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς, πιάνοντάς με απροετοίμαστο ψυχολογικά για το ξενοίκιασμα και την αναχώριση απο το νησί.

Η απόφαση επίσης επηρεάζει και τον συναισθηματικό τομέα (αφήνω a certain someone πίσω) και στον επαγγελματικό, αφού αφήνω για όσο είμαι στην Rennes το reviewing στο game 2,0 και θα καταπιαστώ περισσότερο με νέα και και κείμενα (δεν θα χάσω την δουλειά, ε, Σάντα Σκλάου;)

Μείνετε συντονισμένοι στο Blog, διότι όλα τα νέα απο την Rennes και οι εμπειρείες μου, θα βρίσκονται εδώ. I'll see you around!

Αντίο ZEN, καλωσήρθες iPod

Όπως καταλάβατε και στο προηγούμενο πόστ, το οποίο προήλθε από το νέο μου iPod Touch με το κατάλληλο app, Το πρώτο αγορασθέν εκ της μηλιάς (apple) προιόν είναι πλέον γεγονός.

Η αλήθεια είναι οτι τόσα χρόνια απέφευγα τα iPodia όπως ο διάολος το λιβάνι. Θέλετε λίγο η τσουχτερή τιμή τους, λίγο ο προσανατολισμός τους στο trendy urban lifestyle με έκαναν να μήν θέλω ούτε να τα δώ. Χώρια που όπου έβλεπες τον όρο mp3 player, υπήρχε δίπλα και μία συσκευή ζωγραφισμένη με διανυσματικά γραφικά να θυμίζει ύποπτα το iPod Classic.

Μέχρι τώρα την έβγαζα με κάτι κινέζικες χαζομάρες που ίσα που έπαιζαν τα τραγουδάκια που ήθελα ενώ διέθεταν και Τέτρις (ουάου) για να περνάνε οι ατελείωτες ώρες στο πλοίο. Αργά στην απόκριση, με άθλιες έγχρωμες οθώνες. Ίσα που την έβγαζαν καθαρή.

Μέχρι που ήρθε στην ζωή μου το Zen Portable Media Player. Ως δώρο του αδερφού μου μέσω Καναδά. Εκεί έμαθα τι εστί σοβαρό mp3 player. Η μουσική ξαφνικά άρχισε να ομαδοποιείται ανάλογα με τους καλλιτέχνες, τα άλμπουμ και τους τραγουδιστές, πράγμα που με ξένισε στην αρχή γιατί ή

θελα τα φακελάκια μου. Επίσης, μπήκε στην ζωή μου το Podcast ακόμα και χωρίς το iPod, μέσω του Zencast.

Έμαθα επίσης πως το video στις φορητές συσκευές δεν πρέπει να έχει ενα κουλό format όπως το .MTV, αλλά ενα καλά ορισμένο στις διαστάσεις της οθώνης mp4 είναι αρκετό για την αναπαραγωγή οπτικοακουστικού υλικού.

Γενικά το Zen, μου πρόσφερε αρκετές στιγμές διασκέδασης, ακόμα και αν δεν του άλλαζα σχεδόν ποτέ το περιεχόμενο, παρα προσέθετα όλο και ποιό καινούριο. Μου κρατούσε συντροφιά στα 12ώρα ταξίδια από και

προς την Μυτιλήνη χωρίς το παραμικρό πρόβλημα (πραγματικά έπαιζε 12 ώρες συνεχόμενα), Με συνόδευε στις πεζοπορείες μου στην Μυτιλήνη και στα τρένα/ηλεκτρικούς και μετρό της Αθήνας. Δεν υπήρχε περίπτωση να μήν βρίσκεται στην τσάντα μου ή κάπου πρόχειρο επάνω μου.

Υπήρξε επίσης αποθηκευτικός χώρος εκατοντάδων αρχείων που ήθελα να μεταφέρω και δεν είχα τρόπο. Σίγα το πράγμα βέβαια, αλλά σίγουρα θα μου λείψει η εν λόγω λειτουργεία.

Τώρα το αδειάζω. Μετακομίζω τα αραχνιασμένα mp3 απο τα σπλάχνα του στον υπολογιστή και απο εκεί στο iTunes για εκ' νέου επεξεργασία, αναζήτηση artwork και άλλα τέτοια περίεργα. Μπορώ να πώ ότι ο αποχωρισμός δεν είναι εύκολος... Είναι δύσκολο να αποχορίζεσαι κάτι που επι 3 χρόνια σου κάνει παρέα, εκεί που είσαι εντελώς μόνος. Είναι δύσκολο να αποχωριστώ έναν συνταξιδιώτη που παρέμενε ακίνητος πάνω στο στέρνο μου προσφέροντάς μου μελωδίες ενώ εγώ ταξίδευα σε άλλους κόσμους κοιμώμενος στην αριθμημένη θέση του πλοίου.

Αυτό που με παρηγορεί είναι ότι θα βρεθεί σε καλά χέρια. Χέρια που ίσως το προσέξουν ποιό πολύ απο εμένα (το μαρτυράνε εξάλλου οι αναρίθμητες γρατσουνιές του). Παρ' όλα αυτά, δεν θα ξεχάσω ποτέ το ZEN που μου κράτησε παρέα όλα αυτά τα χρόνια σε ταξίδια και περιπάτους, ενώ ταυτόχρονα μου δίδαξε ότι ενα καλό mp3 player είναι μία επένδυση και όχι απλά η ικανοποίηση ενός καπρίτσιου.

Έτσι, περνάμε στην εποχή του iPod. Η καινούρια μας τρέλα βγήκε στην επιφάνεια και μας έφερε αντιμέτωπους με τ

ην ενδόμυχη αλήθεια: Λατρεύουμε οτιδήποτε είναι φορητό, τρέχει μια πλειάδα εφαρμογών και έχει έγχρωμη οθόνη αφής. Ο Αδερφός μου πρόσφατα απέκτησε ενα HTC Touch Diamond, ένα υπερσύγχρονο Windows Mobile γκατζετάκι που ως ελβετικός σουγιάς επιτελεί τα καθήκοντα φορητού υπολογιστή, κινητού, mp3 player, GPS navigator. Μόνο καφέ δεν κάνει.

Έτσι ήρθε πάλι η σειρά μου, με την συνδρομή του αδερφού μου φυσικά (thanks Μητσάκο) να αποκτήσω έναν άλλο τύπο συσκευής που έχει τον χαρακτήρα πολυμηχανήματος, αλλά ταυτόχρονα είναι φτηνό. Η επιλογή ήταν το iPod Touch: πρακτικά ενα iPhone χωρίς το Phone με μόλις 8GB εσωτερικής μνήμης, που είναι υπέρ-αρκετή για την μουσική, αλλά και την ατελείωτη δίψα μου για εφαρμογές και άλλες εξυπνάδες.

Θα μου πείτε, ΟΚ, προδωσα τις αρχές μου περι lifestyle και τέτοια, αλλα πείτε μου, πώς μπορεί κάποιος να πεί όχι σε μία τόσο ωραία συσκευή που για τα λεφτά της προσφέρει σχεδόν τα πάντα; Θα σας απαντήσω ΚΑΝΕΝΑΣ! Αν έχετε πρόχειρα 200 ευρώ και τρέφετε την ίδια αγάπη για τα gadgets, ακουμπήστε τα σε ενα iPod Touch. Έτσι δεν θα χρειαστεί να τα σκάσετε στην Vodafone για iPhone, ούτε θα αποχωριστείτε την μπαχατέλα σας. Αντε τώρα να μεταφέρεις επαφές...

Αυτά για την ώρα. Με βαρεθήκατε? that's the idea...

Αι ποντ τατς

Μόλις το πήρα! Thanks bro!!!

- Posted using BlogPress from my iPod touch